ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ- ΠΑΣΟΚ- ΟΜΙΛΙΑ Θ. ΘΕΟΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ÂÏÕËÇ – ÓÕÍÁÍÔÇÓÇ ÔÏÕ ÐÑÏÅÄÑÏÕ ÔÇÓ ÄÇÌ.ÁÑ. ÈÁÍ. ÈÅÏ×ÁÑÏÐÏÕËÏÕ ÌÅ ÔÏÍ ÅÐÉÊÅÖÁËÇÓ ÔÏÕ «ÐÏÔÁÌÉÏÕ» ÓÔ. ÈÅÏÄÙÑÁÊÇ(EUROKINISSI/ÃÉÁÍÍÇÓ ÐÁÍÁÃÏÐÏÕËÏÓ)

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ

Αθήνα, 17 Νοεμβρίου 2016

Για ενημέρωσή σας

Η ομιλία του προέδρου της ΔΗΜΑΡ και Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, Θανάση Θεοχαρόπουλου, στην Βουλή στην ειδική συνεδρίαση αφιερωμένη στην ημέρα μνήμης και τιμής για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Η μνήμη μας οφείλει να συγκρατείται στον χρόνο. Σήμερα συμπληρώνονται σαράντα τρία χρόνια από τη φοιτητική εξέγερση του Πολυτεχνείου, από τότε που χιλιάδες νέοι επέλεξαν να αντισταθούν με όλες τους τις δυνάμεις στη δικτατορία των συνταγματαρχών και στον αυταρχισμό της, μετουσιώνοντας στον αγώνα τους τα πολύχρονα αιτήματα ενός ολόκληρου λαού για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.
Εμπνεόμαστε σήμερα από εκείνη την ανάγκη της νεολαίας να ανατρέψει μία ασφυκτική κατάσταση. Αναγνωρίζουμε την εξαιρετική σημασία της κληρονομιάς του αντιδικτατορικού αγώνα, όπου η ανιδιοτέλεια και η δυναμική του ξεπέρασε δισταγμούς και ενδοιασμούς.
Θυμόμαστε σήμερα όλους αυτούς που αγωνίστηκαν ενάντια στην επτάχρονη δικτατορία, γνώρισαν βασανιστήρια, φυλακές και εξορίες. Τιμούμε αυτούς που «έφυγαν» και αυτούς που ζουν ανάμεσά μας. Αποτίνουμε φόρο τιμής σε όσους ανθρώπους εκείνη την περίοδο έβαλαν μπροστά το συλλογικό από το ατομικό. Γιατί αυτό είναι το μήνυμα εκείνων των χρόνων, που θα πρέπει να γίνει οδηγός για τη σημερινή νέα γενιά και για ένα αισιόδοξο αύριο.
Η έκβαση της αναμέτρησης ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη σφραγίζει πάντοτε τις κοινωνίες και προσδιορίζει το μέλλον τους. Στην περίπτωση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου χρέος όλων μας είναι η μνήμη να νικά πάντοτε τη λήθη. Η μνήμη, όμως, δεν πρέπει να περιορίζεται σε επετειακές αναφορές. Η επιμονή στη μνήμη οφείλει να είναι η αρχή και η ελπίδα για έναν διαρκή, για έναν ασυμβίβαστο αγώνα για την επικράτηση της ειρήνης, για το δικαίωμα στην παιδεία και την εργασία, την κοινωνική δικαιοσύνη.
Οφείλουμε να αντλούμε δύναμη από το παρελθόν και να επεκτείνουμε τους αγώνες της γενιάς του Πολυτεχνείου. Σε αυτήν τη δύσκολη συγκυρία που βρίσκεται σήμερα η χώρα μας, παγιδευμένη σε μία παρατεταμένη και βαθιά κρίση, η ιστορική αυτή παρακαταθήκη των αγώνων της νεολαίας προσφέρεται ως μία αφορμή συλλογικής αυτογνωσίας, αποτελεί ευκαιρία για αναστοχασμό, για να προκύψουν νέοι αγώνες. Σήμερα αμφισβητούνται κεκτημένα δικαιώματα στην εργασία, την παιδεία, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση. Απαιτείται, λοιπόν, εγρήγορση.
Ταυτόχρονα, όλοι οι δημοκράτες πολίτες έχουμε χρέος να αντιταχθούμε και να απομακρύνουμε κάθε φασιστικό, ρατσιστικό και ξενόφοβο χαρακτηριστικό που εμφανίζεται στην ελληνική κοινωνία. Η δημοκρατία δεν έχει καμία σχέση με νεοναζιστικές πρακτικές. Το μήνυμα του αντιδικτατορικού αγώνα πρέπει να σηματοδοτήσει την ενότητα του λαού και των προοδευτικών δυνάμεων για άμεση αλλαγή πολιτικών για την έξοδο της χώρας από την κρίση, την υπεράσπιση των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων και την ενίσχυση των θεσμών της δημοκρατίας. Συλλογική δράση, εθνική συνεννόηση, εθνική γραμμή για την έξοδο από την κρίση. Αυτό είναι το μήνυμα. Σε αυτήν την αλλαγή η νέα γενιά πρέπει να έχει κυρίαρχο λόγο και ρόλο.
Άκουσα τον κύριο πρωθυπουργό. Δυστυχώς, δεν είναι παρών στην αίθουσα αυτή τη στιγμή στη συζήτηση που γίνεται για την ημέρα μνήμης του 1973. Να τονίσω το εξής: Βεβαίως, υπάρχουν οι προκλήσεις του σήμερα. Όμως, το ζήτημα είναι ποιες είναι οι προκλήσεις του σήμερα.
Ανήκω σχεδόν στην ίδια γενιά με τον κ. Τσίπρα, αλλά έχω άλλη αντίληψη για το ποιες είναι οι προκλήσεις του σήμερα.
Πράγματι είναι η μακρύτερη περίοδος -όπως ακούστηκε- δημοκρατικής ομαλότητας. Και είναι θετικό γεγονός ότι ακούστηκε σήμερα αυτό, με ότι έχει ακουστεί τα προηγούμενα χρόνια. Σήμερα χρειάζεται παραγωγική και θεσμική ανασυγκρότηση, είπε ο κύριος πρωθυπουργός. Βεβαίως, το ζήτημα είναι τι κάνουμε γι’ αυτό. Δεν γίνεται τίποτα για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Όμως, η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας είναι που θα δώσει το έναυσμα για την αλλαγή, για την υπέρβαση της κρίσης.
Ανέλαβε, είπε ο κύριος Τσίπρας, η Κυβέρνηση να αποκαταστήσει την τραυματισμένη δημοκρατία εντός των μνημονίων. Και η ερώτηση είναι, πώς; Με ένα βαρύτερο, επαχθέστερο μνημόνιο που υπέγραψε; Κυρίως αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να σταματήσουμε τις αιτίες που μας έφεραν στα μνημόνια. Και οι αιτίες που μας έφεραν στο μνημόνιο, έχουν και ονοματεπώνυμο και περίοδο διακυβέρνησης. Και για όλα αυτά, την περίοδο διακυβέρνησης 2004-2009, δεν ακούμε τίποτα.
Ακούστηκε ότι η προσφυγή στις κάλπες τον Σεπτέμβριο του 2015, είναι μία έμπρακτη απόδειξη αυτής της διαδικασίας. Ουσιαστικά, όμως, η προσφυγή στις κάλπες του Σεπτεμβρίου ήταν η έμπρακτη απόδειξη ότι εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν, ότι δεν μπορούμε να κινούμαστε βάσει αυταπατών σήμερα έτσι όπως είναι πολυδιάστατα τα προβλήματα.
Και, βέβαια, το θέμα της υγείας και της παιδείας ορθώς θα έπρεπε να μπαίνει στο προσκήνιο. Αυτά τα οποία γίνονται -και μας ακούνε οι Ελληνίδες και οι Έλληνες- δεν βελτιώνουν την κατάσταση ούτε στην παιδεία ούτε στην υγεία. Δεν μπορούμε να ακούμε ότι τα βιβλία έρχονται στην ώρα τους σήμερα, ενώ έχει γίνει αυτό και τα προηγούμενα χρόνια. Το ζητούμενο είναι να έχουμε μία παιδεία, η οποία θα δίνει το έναυσμα και να είναι μορφωμένοι οι άνθρωποι, αλλά και να μπορεί να συνδέεται με την αγορά εργασίας.
Το ίδιο και για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, που το μόνο που δεν ξανακούσαμε σήμερα είναι για την προκήρυξη για πρόσληψη των ίδιων νοσηλευτών, κάτι που το ακούμε συνεχώς και δεν γίνεται. Δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα σήμερα.
Βεβαίως, τα θέματα του χρέους και της ποσοτικής χαλάρωσης είναι πολύ σημαντικά. Όμως, χρειάζονται να γίνουν προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στην χώρα μας για να υπερβούμε την κρίση. Χρειάζονται επενδύσεις, να φέρουμε την ανάπτυξη, να αλλάξουμε το στρεβλό καταναλωτικό μοντέλο σε ένα υγιές, παραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης.
Επίσης, κάθε ρατσιστική διάκριση θα πρέπει να αποφευχθεί. Εμείς χαιρετίσαμε το γεγονός ότι θεσπίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης, που θεσπίστηκε κυρίως λόγω της δικής μας σθεναρής στάσης. Διότι, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, η συγκυβέρνηση εκείνη τη στιγμή δεν είχε τις ψήφους για να θεσπίσει σύμφωνο συμβίωσης. Δεν το λέω για ιστορικούς λόγους. Το λέω γιατί το ανέφερε ο κύριος Τσίπρας και γιατί συζητούμε τώρα στις αρμόδιες Επιτροπές και ακούγονται πάλι από τον συγκυβερνήτη ρατσιστικές αντιλήψεις για μη εξίσωση του συμφώνου συμβίωσης στους χώρους εργασίας, για μη εξίσωση όλων των δικαιωμάτων όλων των πολιτών. Να πούμε τα πράγματα όπως έχουν, να πούμε αλήθειες επιτέλους για να λύσουμε αυτά τα ζητήματα, να προχωρήσουμε μπροστά χωρίς να μετράμε το πολιτικό κόστος.
Σ’ αυτό το πλαίσιο το Πολυτεχνείο είναι εδώ, για να δείξει πως η χώρα μας έχει τις δυνατότητες να ξεπεράσει την κρίση, αρκεί να το πιστέψουμε και αρκεί να πιστέψουμε στη νέα γενιά. Τώρα που ο αγώνας για την κοινωνική δικαιοσύνη, για την αλληλεγγύη, είναι περισσότερο επίκαιρος από ποτέ, τώρα που η νέα γενιά μαστίζεται από την κρίση και την ανεργία, που βλέπει τις προοπτικές της να συρρικνώνονται, τα όνειρά της να χάνονται, τώρα η γενιά αυτής της κρίσης δεν πρέπει να αποδειχθεί μια χαμένη γενιά. Πρέπει, αντίθετα, αξιοποιώντας την εμπειρία της Μεταπολίτευσης, να σταθεί όρθια απέναντι στο κλίμα της γενικευμένης απαξίωσης, διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον, που δεν θα το σφραγίζουν η απόγνωση της ανεργίας, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η περιθωριοποίηση. Για να επιτευχθεί αυτό, δεν πρέπει να υποκύψει σε ψευδοδιλλήματα και σε λαϊκισμό, απ’ όπου κι αν προέρχεται αυτός ο λαϊκισμός.
Η απόσταση, λοιπόν, ανάμεσα στα οράματα του Πολυτεχνείου και τη σημερινή, εξαιρετικά σκληρή, πραγματικότητα, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μας οδηγήσει στην υποτίμηση των δημοκρατικών και κοινωνικών κατακτήσεων της μεταπολιτευτικής περιόδου. Η νέα γενιά μεγάλωσε μέσα στη θαλπωρή της μεταπολιτευτικής σταθερότητας, οπλίστηκε με γνώσεις. Τώρα, όμως, βάλλεται εντονότερα από τις σκληρές επιπτώσεις της κρίσης και έρχεται αντιμέτωπη με την αντιμετώπιση αυτού του στρεβλού καταναλωτικού μοντέλου μέσα στο οποίο μεγάλωσε.
Δεν αμφισβητεί, λοιπόν, κανείς τη σημερινή κρίση αξιών και οραμάτων, απόρροια της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Η κρίση, όμως, αυτή δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για παραίτηση από την αγωνιστική στάση ζωής, για αδράνεια ή αδιαφορία. Οφείλουμε να χαράξουμε έναν δρόμο για τη νέα γενιά, με τη νέα γενιά. Να μετουσιώσουμε αυτό το όραμα σε εθνική στρατηγική, σε εθνικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση.
Ορισμένα συνθήματα και μηνύματα που εξέπεμψαν τα πραγματικά γεγονότα της αντιδικτατορικής αντίστασης διατηρούν σήμερα την επικαιρότητά τους. Αλλάζει, όμως, το περιεχόμενο. Αυτό θέλω να τονίσω. Το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» έχει μια άλλη έννοια. Η φτωχοποίηση υπάρχει και σήμερα και είναι έντονη. Οδηγεί στο να μην υπάρχει κάλυψη βασικών αναγκών σε πολλούς συνανθρώπους μας.
Στην παιδεία πρέπει να γίνει ριζική αλλαγή, μια συνολική μεταρρύθμιση, να μην συζητούμε μόνο τα επιμέρους ζητήματα. Πρέπει να συνδεθεί με την αγορά εργασίας, να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Βεβαίως, πρέπει να μπορέσει να αποκτήσει ξανά το νόημά της, να διαμορφώνει ολοκληρωμένες προσωπικότητες και να εξοπλίζει τους νέους με ψυχικά και διανοητικά εφόδια, ώστε να μπορούν να γνωρίζουν την πραγματικότητα, να μπορούν να την ερμηνεύουν πολύπλευρα και βεβαίως να αγωνίζονται για να την αλλάξουν.
Για να αρθεί το οικονομικό αδιέξοδο και να βγει η χώρα από τα μνημόνια και τα προγράμματα δογματικής λιτότητας, απαιτείται να υιοθετηθεί ένα υγιές παραγωγικό μοντέλο, ένα νέο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, με εξοικονόμηση δαπανών, χωρίς νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, για να μην παράγει πλέον η χώρα οικονομικά αδιέξοδα, να μην είναι συνεχώς σε προγράμματα δογματικής λιτότητας, να μην παράγει ελλείμματα, να γίνει ανταγωνιστική, να γίνει παραγωγική, να δημιουργηθούν δουλειές με κοινωνική συνοχή και βιώσιμη ανάπτυξη, μέσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το να δώσουμε ελευθερίες στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θεσμικά όργανα, το ζητάμε, διότι αυτό θα βοηθήσει στη λύση των προβλημάτων. Αυτό που δεν μπορεί να συμβαίνει είναι μια επιτροπεία, η οποία είναι έξω απ’ ότι συμβαίνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έξω από το ευρωπαϊκό κοινοτικό κεκτημένο.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό και δεν πρέπει να γίνει αποδεκτό ούτε το επόμενο χρονικό διάστημα σε παράλογες απαιτήσεις, όπως στα εργασιακά και τις ομαδικές απολύσεις, απαιτήσεις που είχαν αποτραπεί τα προηγούμενα χρόνια και πρέπει να αποτραπούν και τώρα.
Τελειώνοντας, θέλω να πω μόνο ότι σήμερα πρέπει να πάρουμε δύναμη από όσα είχαν γίνει εκείνες τις ημέρες στο Πολυτεχνείο, με πάθος για ένα καλύτερο μέλλον. Και, μέσα μας, με τη σπίθα της αλλαγής που πρέπει και μπορεί να γίνει φλόγα.



There are no comments

Add yours

Comments are closed.